Estera Hess — podróżnik, traveler, pilot wycieczek zagranicznych, explorer, lingwista. Smakosz kuchni świata, amator sportów motorowych. Łowca przygód egzotycznych, ekspert w planowaniu indywidualnych wyjazdów zagranicznych. Doradca przy wyborze kierunku wakacji.
Relacjonuje:Nasz premierowy wyjazd do Afganistanu przyciągnął całkiem sporą grupę zainteresowanych. W 11 ruszyliśmy przez Stambuł do Kabulu. To miasto zrobiło na nas najmniejsze wrażenie, chaotyczne, zatłoczone, wielkie. Zabytki rozrzucone w skrajnych końcach miasta. Trzeba by się wysilić, by je polubić. Zupełnie inaczej już czuliśmy się w Mazar i Szarif na północy kraju. Spokojniej, przyjaźniej, równo czysto co w Kabulu. Tu przylecieliśmy, by odwiedzić piękny Meczet. Spodziewaliśmy się w nim oblężenia, a byliśmy sami. Stąd już tylko kilkadziesiąt kilometrów dzieliło nas od Balkh – małej miejscowości skrywającej wiele zabytków, w tym wiele odrestaurowanych. Tu mieści się także jeden z najbardziej znanych uniwersytetów w Afganistanie. Wszędzie tam, gdzie misje archeologiczne zdążyły popracować, zobaczyć można było naprawdę kawał dobrej roboty.
Harat chwalony przez miejscowych przewodników wart był rzeczywiście odwiedzin. Niby ten sam kraj, a jednak wyczuwalnie luźniejsza atmosfera, piękne zabytki. Wspaniałe budowle, niesamowita atmosfera na lokalnych bazarach czy ulicach. Wspaniały chleb prosto z pieca, przepyszne dania na kolację serwowane na wielkich paterach. Genialne świeżo wyciskane soki z przeróżnych owoców.
Na sam koniec zostawiliśmy sobie odwiedziny w Bamian, tu już nie dało się dolecieć, więc udaliśmy się w podróż busikami. Po drodze towarzyszyły nam piękne widoki na ośnieżone góry. W mieście panował ruch przez zbliżającym się świętem Eid. Szczególnie dużo działo się na bazarach ze zwierzętami. My uciekliśmy od tego zgiełku i hałasu na łono przyrody. Zupełnie inny świat. Poza cudnymi widokami mieliśmy okazję pozwiedzać niesamowite rzeczy.
Najbardziej czekaliśmy na Posągi Buddy, każdy z nas pamiętał historię ich zniszczenia przez Talibów przed 20 laty. Nikt z nas nie miał pojęcia, że Bamian jest tak bardzo malowniczo położony, miasto leży w dolinie otoczonej całkiem wysokimi górami. Tworzy to niezapomniany widok, a przy dobrej pogodzie, którą mieliśmy pobyt w Bamianie szybko urósł on do najpiękniejszego miasta na trasie. O ile nie rozważać zawodów pomiędzy Bamianem a Parkiem Band-e Amir. Cóż to było za zdziwienie i zaskoczenie. Nie mogliśmy oderwać oczu od wspaniałych widoków, głębi błękitno-turkusowo-granatowych jeziorek.
Nasz kontrahent zabrał nas nie tylko na punkty widokowe, ale zaproponował długi trekking, podczas którego mogliśmy oglądać jeziorka z góry. Niesamowity dzień pełen wrażeń. Zrobiliśmy setki zdjęć, nie mogąc oderwać oczu od cudów natury. Dodam, że na szlaku byliśmy tylko my. Nikogo poza nami. To był przywilej zwiedzania tak urokliwego miejsca w samotności bez tłumów.
Afganistan na wielu płaszczyznach przerósł nasze oczekiwania. Zupełnie niedoceniany jako kraj z wieloma zabytkami odczarował w nas obawy, lęk i strach. Oczywiście, nie zapominamy o restrykcjach wewnątrz kraju, o tragicznej sytuacji kobiet, o wielu nieludzkich karach wymierzanych tam na co dzień – ale bezwzględnie warto było być tam na miejscu, zobaczyć ten kraj od środka, postarać się zrozumieć pewne mechanizmy.
Jesteśmy na tak. Wrócimy na pewno.
