Estera Hess — podróżnik, traveler, pilot wycieczek zagranicznych, explorer, lingwista. Smakosz kuchni świata, amator sportów motorowych. Łowca przygód egzotycznych, ekspert w planowaniu indywidualnych wyjazdów zagranicznych. Doradca przy wyborze kierunku wakacji.
Relacjonuje:Wybrałam nowy kierunek dla siebie, który od dawna chodził mi głowie, choć same wyspy nie należą ani do tanich ani do bardzo turystycznych, udało mi się namówić Rodzinę na wspólne wakacje. Lot był wyzwaniem, bo próbowałam oszukać system, by dotrzeć na Wyspy w miarę ekonomicznie, a tak po prostu się nie da. Położone na równiku nie oferują zbyt wielu opcji połączeń, tym samym pompując wysokie ceny przelotów.
Start z Berlina, przesiadka w Lizbonie, zamieszanie z bagażami, ale ostatecznie wylądowaliśmy wszyscy wprawdzie w różnych datach na Sao Tome. Sama wyspa jest bardzo afrykańska. Nam przywiodła na myśl Kubę i tamtejsze stare miasta, opuszczone budynki, wiele klimatów wprost z tej wyspy. Stolica o tej samej nazwie co wyspa nie robi wielkiego wrażenia ale tętni życiem, tu się kupuje, sprzedaje, wymienia pieniądze. Tu się tankuje i wypożycza auto, a nawet odwiedza mistrza czekolady, leciwego Włocha, który Afryce, kawie i kakao podarował swoje jakże barwne życie.
Mając wypożyczone auto poruszaliśmy się po wyspie bardzo swobodnie docierając do wszystkich największych atrakcji. Nie było ich znowu aż tak wiele. Ponieważ wyspa oblana jest wodami Oceanu Atlantyckiego, to nie ma co liczyć tutaj na bardzo ciepłą wodę i biały piasek, za to plaże są puste, szerokie, mają złocisty piasek. Rafa nas nie zachwyciła, ale kilka razy wykorzystaliśmy przywieziony sprzęt do nurkowania.
Mieszkaliśmy w dwóch różnych hotelach, jednym bliżej stolicy, drugim ciut dalej. Mieliśmy dwie bazy wypadowe by spokojnie objechać najpierw północ a potem południe wyspy. Znaleźliśmy kilka perełek kulinarnych.
Ale to dopiero Wyspa Książęca zrobiła na nas ogromne wrażenie. I nie rozumiem wypowiedzi wielu osób w sieci, które podważają zasadność lotu właśnie tutaj. Podejrzewam coraz bardziej, że w ogóle ich tu nie było i osoby te wydały wyroki bez sprawdzenia faktów. Wyspa Principe to istny zielony raj, ludzi mało, za to zieleń wlewa się do każdego kąta na wyspie. Zaskakujące piękne hotele, w tym jeden z TOP 3 na mojej prywatnej liście cudnych miejsc noclegowych na świecie. Dżungla, kakaowce, wspaniałe palmy, mnóstwo ptaków, i te wschody oraz zachody słońca. Tu złapaliśmy iście wakacyjny nastrój. Pojeździliśmy sobie by zobaczyć wszystko co było do zobaczenia.
Wracaliśmy z poczuciem, że to kierunek dla koneserów. To miejsce, które jest i piękne i straszne za jednym razem. Ludzie są raczej obojętni niż wylewni i mili. Raczej też mało pomocni. Cieszyliśmy się, że udało się nam zobaczyć aż tak egzotyczny kraj.
Rodzina nie planuje powrotu, a ja pokazałabym to miejsce moim Gościom.
Za to Lizbona na zakończenie trasy to był najlepszy pomysł. To był plaster na nasze zgłodniałe cywilizacji wakacyjne marzenia. Tu wszystko było na wyciągnięcie ręki, czysto, z rozmachem, smacznie i po prostu w trybie slow.
