Estera Hess — podróżnik, traveler, pilot wycieczek zagranicznych, explorer, lingwista. Smakosz kuchni świata, amator sportów motorowych. Łowca przygód egzotycznych, ekspert w planowaniu indywidualnych wyjazdów zagranicznych. Doradca przy wyborze kierunku wakacji.
Udało się nam zarezerwować miejsca na najdłuższym i najtrudniejszym szlaku na wyspie, jednym z dwóch, który po wejściu na szczyt gwarantuje piękny widok na wulkan Hallasan w Parku Narodowym. Chyba domyślam się, czemu miejsca były jeszcze dostępne, prognozy pogody na jutro nie zostawiają wątpliwości, od 11 ma padać. Wejście na szlak jest już od 5 rano, ale moja rodzina zdecydowanie optuję za opcją wejścia na szlak dopiero o 8:00. Kompromis wakacji rodzinnych.
Czyli najpierw mocne śniadanie w hotelu, potem przejeżdżamy w środek wyspy na parking, skąd zaczyna się wędrówka. Musimy nasze wejściówki zamienić na bilety. Pan prowadzi szczegółowy rejestr osób wchodzących na szlak. Już przy wejściu dowiadujemy się, że ostatni odcinek trasy ze względu na pogodę jest zamknięty. Przed nami ponad 3 kilometry w górę i tyle samo w dół. Ruszamy. Idzie się nam bardzo dobrze. Pogoda, póki co piękna, ludzie pojedynczy schodzący, kilka osób za nami i przed nami.
Idziemy dzielnie w górę, zatrzymujemy się w wyznaczonych punktach na popas.
Niestety zgodnie z prognozą pogoda aura zaczyna się zmieniać, najpierw dosięga nas mała mżawka, ale z biegiem czasu zamienia się w regularny deszcz, a potem wielki deszcz. I tak się nie poddajemy, mamy kurtki, jesteśmy przygotowani. Niestety duża ilość wody powoduje, że trasa staje się mokra i błotnista, jest ślisko i dość nieprzyjemnie.
Po zdobyciu 3 kilometrów postanawiamy jednak wracać. Wcale nie jest łatwiej, musimy uważać pod nogami na błocko. Basia nagrała bardzo trafny filmik podsumowujący naszą wędrówkę.
W domu marzyła się nam tylko gorąca kąpiel. Zmarzliśmy i to mocno.
Chcieliśmy też napić się gorącej kawy/herbaty i coś przekąsić.
Czas na odpoczynek, czytanie książek, gry planszowe.
